De laatste dag van de wandeling. Van Bansano Major naar Spoleto.

Ja de bruiloft is gisteren nog heel gezellig geworden. Om twaalf uur werd het afgesloten met een dessertbuffet pal onder ons raam. Om twee uur eindigde de bruiloft met een bijna-ruzie tussen de bruid en bruidegom, terwijl ze een sigaretje stonden te roken. Ja, ook onder ons raam. We voelden ons echt Romeo en Julia maar dan de meer slapeloze versie. Om half drie en na een verzoek van Nynke werd het stil. Daarna hebben we nog goed geslapen.

We hebben al heel goede en natuurlijk ook wat mindere ontbijten gehad. Bij le Due Querce was het wel het allerslechtste. Nog beroerder dan het ontbijt van Chinese Emmy in Rome. Een mierzoete croissant, wat cake en mariakaakjes. Alles geserveerd door een soort mevrouw Buist, onze geliefde buurvrouw in Buitenpost. Dat was dan wel weer erg lachen. De gelijkenis was frappant. Daardoor konden we natuurlijk wel vroeg op stap. Er was nauwelijks tijd nodig om te eten. Dus half negen op pad.

SNP zorgt wel voor gewenning. Eigenlijk elke dag is begonnen met een heftige klim. En deze was daar geen uitzondering op. Eerst maar eens 300 meter lekker steil overbruggen dan kom je goed in de wandeling. Al 5 dagen volgen we de wanden van de ene kant van het rijke en vlakke dal. Adelijk en hoog boven het gepeupel. Alle oude plaatsjes liggen ook hoog tegen die wand aan. Lekker goed te verdedigen tegen hebberige adel, andere steden of gewoon gespuis. 's Avonds de poorten dicht en je lekker veilig voelen. Assisi, Spello, Trevi, allemaal liggen ze tegen de wand aan. Aan de andere kant van het dal Spoleto en Perugia en mekaar lekker in de gaten houden want je ziet elkaar van kilometers komen. Dat we vandaag naar Spoleto gingen betekende dus dat we naar de andere kant van het dal moesten maar natuurlijk wel grotendeels langs de hoge bergwand, hier en daar een kloof overstekend of een heuvel bedwingend. Dat ging voor het grootste gedeelte via een oud spoorwegtraject vanaf Spoleto Eggi naar Spoleto.

Maar eerst werd het beroerde ontbijt van die morgen goed gemaakt in een cafe met terras naast de kerk van Spoleto Eggi. Capucino's en espresso's machiata op zo'n zondagmorgenterras om half elf, de kerk net uit. Iedereen op zijn zondags. Een vrolijk gedoe. We kopen er ook nog de meeneemlunch van een soort pannenkoek met proscuito en kaas ertussen gevouwen.

Voordat we het spoorwegtraject mogen betreden moeten we ons nog wel even letterlijk omhoog hijsen. Dikke kabels gespannen langs een supersteil bospad, van boom tot boom moeten het mogelijk maken dit ademvretende obstakel te overwinnen. Maar dan wacht ons het vlakke traject van de spoorbaan met hier en daar een hek of een tunnel. Als we onze lunch gebruiken en we in de buurt mannen horen schreeuwen en honden blaffen moeten we onwillekeurig denken aan die tientallen auto's met mannen in een militair soort jachtpakken in fourwheeldrives met honden, die ons vanmorgen passeerden. Ze zouden hun jacht toch niet hier houden? Het schijnt de bezigheid te zijn van de stoere man in Italië op zondagmorgen. Met hun hond en elkaar iets jagerigs te doen. Maar niet in jagerspakken. Nee volledig militair gekleed met camouflagekleding. Best engig, alhoewel ik me natuurlijk voor het vrouwelijk gezelschap groot houdt. Natuurlijk gebeurt er niets net als de vorige zondag toen we ze 130 kilometer verderop ook al tegenkwamen.

Aan het eind van het spoorwegtraject wacht ons een begraafplaats. Moeten we zien, vindt het SNP. Best vreemd om aan het einde van een tocht van 12 dagen een begraafplaats als laatste te nemen. Maar het is de moeite waard. Heel mooie familiegraven, die soms al een eeuw in de familie zijn en geweldig worden onderhouden. Zo te zien, praktisch op wekelijkse basis. Met verse bloemen en schoonmaak, maar ook schilder- en andere onderhoudswerkzaamheden. Niks urn op de schoorsteen. Prachtige kapellen en mausoleums waar de generaties gestapeld kunnen worden begraven. Wij preferen een ander einde van de tocht.

We willen Spoleta groots en meeslepend benaderen en daarvoor heeft Nyn het aquadotto uitgezocht. Hoog boven de kloof voorzag het het fort van Spoleto in oorlogstijden van voldoende water. Over dat aquadotto willen wij Spoleto benaderen. Wijs geworden verwachten we geen juichende menigten meer of hard klappende burgers. Maar dramatisch blijft het als we zo Spoleto benaderen. We moeten er wel drie kilometer extra voor klimmen op het heetst van de dag. Maar voor een dramatische binnenkomst gaat geen pad ons te hoog. Waardig sluiten wij onze tocht af, hand in hand. Om vervolgens op het eerste het beste terras ons direct te buiten te gaan aan koel bier en ijs. Chocola en citroen. Ja we blijven kinderen. Diep in ons hart.