Terug naar huis. De laatste dagen.

Gisterenavond was het dus 'alweer' bonte avond. 's Middags nog even Spoleta bezocht en gekeken naar de entrée van allerlei laat Middeleeuwse dames. We zaten op de trappen bij de Duomo, de dom van Spoleto, te wachten, ja waarop eigenlijk? Iedereen hing er wat rond. Tous Spoleto. Op een gegeven moment verschijnt er een paard met wagen met een koetsier en een 5-tal dames in laat-middeleeuwse kledij. Gevolgd door nog een vijftal dames. Ieder van hen op een paard met daarnaast een begeleider/bediende, die het paard bij de teugels had.

De voorste bleek Lucrezia Borgia voor te stellen. Alle dames waren mooi gekleed, maar het was ons volkomen onduidelijk in welk 'iepenloftspul' wij terecht waren gekomen.
Alle dames stegen af en verplaatsten zich fraai en waardig naar de bovenkant van de trap, die op het grote plein voor de dom uitkwam. Een speaker stelde de dames één voor één voor terwijl ze de trap afdaalden en daarna lazen de dames allemaal een stukje voor vanaf een papier. Te beginnen met Lucrezia zelf. Degenen, die na haar kwamen stonden nog bovenaan de trap hun beurt af te wachten en zenuwachtig hun stukje te oefenen.

De dag daarvoor waren we opgepikt van een pleintje door een medewerker van het hotel toen we geheel en al verdwaald waren op de Italiaanse asfaltwegen. Deze medewerker, Cesare, had ons verteld dat er iets in Spoleta zou gebeuren zondag, nadat we hem verteld hadden dat we de volgende dag naar Spoleta zouden lopen. Hij vertelde ons dat zijn vriendin Lucrezia Borgia zou zijn. Toch een soort missverkiezing. De mooiste en meest waardige mocht Lucrezia zijn. Had de echte Lucrezia ook niet een broer die Cesare heette en die later haar man heeft laten wurgen? We hadden het ons niet gerealiseerd maar we waren midden in dat ´openluchtspel´ terecht gekomen.

We hebben al dat voorstellen, dat eindeloos leek te duren en maar weinig mensen trok, niet meer uitgezeten. We waren terrasbehoeftig, het was heerlijk warm, maar moesten eerst nog een restaurant opzoeken dat we in de Capitoolgids hadden gevonden. Het was tenslotte bonte avond. We vonden het vrij snel en het zou open zijn om half acht. Eerst nog even een uurtje terrassen dus. We vonden een vrolijk en ombreus terrasje waar veel volk passeerde. Het was zondagmiddag laat, dus pantoffelparade. Alle nieuwe babies van de stad worden dan trots getoond en je ziet direct als insider wie de afgelopen week is doodgegaan, getrouwd of gescheiden. Bij de drankjes op dit terrasje werden hapjes geserveerd. Stukjes mortadelli en salami, kaas en olijven en kleine bakjes chips en pinda´s. Heel genoegelijk.

Het restaurantje was geweldig. Een mooi terras, uitkijkend over Spoleta. Een geweldige ober met liefde voor het vak. Amuse vooraf samen met een glas wijn van het huis. En niks kaart. Je kon gewoon bestellen wat je wilde. De ober had wel allerlei supersmakelijke suggesties. Voor ons werd het spaghetti carbonara met als extra ingrediènt groene asperges als primi en als secundi kreeg Nynke heerlijke garnalen met venduri, wortel en courgette. En voor mij drie lamskarbonades van de grill met gebakken aardappelen uit de oven. Kofiie toe en nog een glaasje 'dropwater' van het huis. Een flessie witte wijn maakte het geheel compleet.

Geheel voldaan dronken we daarna op het terras van het hotel nog een glaasje prosecco om onze bonte avond af te sluiten. Nu zitten we in de trein naar Rome. Chinese Emmy zal ons vanmiddag met haar geweldige charme en de rekening ontvangen. Dan nog op zoek naar Romeinse kinderkleren. Voor het kersverse nieuwe neefje. We zien het wel. Het is 'bijna maar nog niet helemaal' voorbij.