Naar Gubio. Een barre tocht naar de stenen stad.

Gubio was het reisdoel van deze dag. Alhoewel het er vanmorgen uitzag dat we het niet zouden halen. Meer dan een uur zijn we bezig geweest met kaart, GPS en beschrijving om het begin te vinden van deze enerverende dagtocht. Uiteindelijk heeft het kompas ons kunnen helpen. En het feit dat er direct vier keer hetzelfde beekje moest worden overgestoken. Naar het zuiden en naar beneden, zo vereenvoudigden wij de zoektocht. Daarna het oversteken van de beek. Schoenen en sokken uit. Waden door het koele water. Kijk uit voor de gladde stenen en stoot je tenen niet. Aan de andere kant voeten afdrogen, kleivrij maken, sokken weer aan en de schoenen en voort ging het weer. Eén keer hoefden wij dit ritueel maar te doen. De ander drie keren konden we met behulp van onze stokken en wat stapstenen de beek oversteken. Was het begin moeilijk, de rest was weer goed te doen, alhoewel het een probleem blijft als niet alle drie de informatiebronnen hetzelfde zeggen. Ook dat kwam vandaag weer meerdere keren voor en dat zijn we toch niet gewend van het SNP. Gisteren al, vandaag weer. Het moet geen gewoonte worden jongens.

In het struweel tussen La Cerqua en Castello Cortevecchio

Eindigend met de vraag gisteren wat we zouden eten in la Cerqua ben ik nu een dag verder en weet ik inmiddels wat ons gisteren werd voorgezet. Het was in een woord groots. In de eetzaal waren we met zijn zessen. Wij, een ouder stel uit Ede, die al eerder in La Cerqua waren geweest en nu een week een appartement hadden gehuurd en een stel uit het noorden. Hij van Schier en zij uit Groningen. Voor hen was het een onderdeel van twee dagen uit een reis die ze besproken hadden. Deze twee dagen dus in La Cerqua, wandelen met koken met di Mama als extra arrangement. Zij hadden dus de pasta gemaakt van de primi piatti. Voordat we deze pasta porcini kregen eerst een antipasta della casa. Met lokale gedroogde ham en worst, met een gebakken paddestoelen gerechtje en wat bruschetta's (geroosterde broodjes met iets erop) en met pastarolletjes met spinazie. Heel lekker. Daarna die pasta porcini van zelfgemaakte pasta met paddestoelen en kaas. Als secundo piatti kregen we stukken gans en groene salade. Alles overgoten met wijn van de lokale boer en allemaal "fingerlicking good". De tiramisu van het toetje vonden we dus alweer heel gewoon. Alles werd afgesloten met een grappa van de lokale stokerij, die ook het bier bereidde wat wij 's middags hadden gedronken.

La Cerqua, een agriturismo

Na het bezoek aan Burri hielden we lunch en siësta aan de Tiber, waar we alle kaarten hebben geschreven. Ja, we waren er vroeg bij dit jaar. Ze zijn zelfs al op de bus. Een nieuw record. 's Middags zijn we op zoek gegaan naar en zonneklep voor mij. Last van het licht en het zweten. We hadden verschillende winkels bezocht waaronder een Chinese winkel van Sinkel. Maar ook zij hadden geen zonnekleppen. Die moesten er toch zijn. Er wordt fanatiek getennist in Italië. We vonden uiteindelijk, op aanwijzing van een winkelier, een sportzaak net buiten het centrum van Città. Er waren daar 3 soorten kleppen. Allemaal hetzelfde alleen de kleur verschilde. Er waren witte, zwarte en paarse. Allemaal met opgenaaide lovertjes op het voorhoofd. Zilveren lovertjes, zwarte lovertjes en paarse lovertjes, maar allemaal even glimmend schitterend. Ik kocht uiteindelijke een witte zonneklep met zilveren lovertjes en loop dus niet glimmend en schitterend door het Umbrische landschap. Hij werkt geweldig en achter de zonweerkaatsende zilveren lovertjes blijft mijn voorhoofd koel.

Laatste dag in Castello. Kunst van Burri.

Eén van de beroemdste inwoners van Città di Castello was Alberto Burri. Hij werd geboren in 1915 in Cìtta en stierf in 1995 in Nice. Opgeleid tot dokter werd hij in 1940 gevangen genomen door de Amerikanen. Hij verbleef tijdens de oorlog in een kamp in Texas. Daar is hij begonnen met schilderen. Later heeft hij zich ook toegelegd op grote monumentale constructies. Het Cretto In Gibellina Vecchia in Sicilië is een enorm tapijt van wit cement dat de ruïnes bedekt die veroorzaakt werden door de aardbeving van 1968.

Proefwandelen. Kunnen we het wel?

Città di Castello is toch nog een behoorlijke plaats. Daar kwamen wij gisterenmiddag en -avond wel achter. Veel restaurantjes, terrasjes, kerken en oude "meuk". Er was ook een Franciscuskerk. En een basiliek. Zijn grootste bloeitijd had Città in de veertiende eeuw onder leiding van een familie Vitelli, die veel paleizen en de basiliek liet neerzetten. Ja toen deden ze ook al leuke dingen met hun geld. Gistermiddag gegeten bij een restaurantje in het centrum. Op het terras stond de auto nog geparkeerd toen wij er naast gingen zitten. Men was duidelijk nog niet op onze komst voorbereid. Twee meisjes, de baas en een juffrouw in de keuken. Die was er helemaal klaar voor. Daar kan de gemiddelde chinees in Nederland nog wat van leren. We hadden nog maar net onze drankjes gekregen, bier voor mij en witte wijn voor Nyn of de meisjes kwamen de maaltijd al aanslepen. Smaakvol en genoeg voor ons. We worden toch al te vet. Het was lekker en goedkoop en heerlijk Italiaans. We zouden daar uiteindelijk ook 's avonds weer terecht komen en 's middags was het al niet rustig maar 's avonds werd het razend druk. Volle zaak en vol terras. Zelfs de heilige koe was uit de weg gezet wat toch gelegenheid bood om nog eens vier extra tafeltjes neer te zetten.

Het voorspel voorbij. Het echte werk. De aanloop.

Vanmorgen in alle vroegte het hotel uitgeslopen op weg naar het station. We wilde niemand wakker maken en dat is vast gelukt tot uiteindelijk de deur met een forse klap achter ons dichtviel. We verheugden ons op de reis van 4 uur naar Città di Castello, waar na drie dagen verblijf en een oefenwandeling de reis zou beginnen. We kunnen in Rome geen kaartje kopen naar Città, verder als Perugia wil de Italiaanse spoorwegen ons niet brengen. In Perugia worden we overgenomen door een regionaal lijntje, die ons in een uur langs talloze miniscule stationnetjes naar het wereldse Città zal brengen. We stoppen op veel plekken, die we ook onderweg lopend zullen aandoen: Spoleto, Assisi en andere zien we in de verte liggen zoals Gubbio en Spello.

Pinksteren in Rome

Onze laatste dag in Rome zou gaan over antiek Rome. De oudheden, de oude "meuk" dus. De dag begon natuurlijk met het ontbijt met Moann en haar vader en zoon, die de dag van hun leven zouden beleven met een mis van di Papa en de zegening op het St. Pietersplein. "Eigenlijk is de reis een cadeau voor Janic" vertelde Moann. Janic had de zondag daarvoor zijn Heilige Communie gedaan en deze reis was het cadeau van zijn ouders.

Wij willen gaan fietsen op de Via Appia Antica. De oudste weg van Europa. Origineel lopend van Rome naar Brindisi zijn er nog restanten over nabij Rome. Langs de weg vele mausolea, een circus en beelden. Allemaal in verregaande staat van ontbinding net als grote delen van de weg. Op weg erheen, met de metro. Dat gaat altijd vlot, net als vliegen. Je bent er langer heen onderweg dan de reis in werkelijkheid duurt. Wat dat betreft zal de wandeltocht straks een geheel andere ervaring zijn.

Dag van de sfeer in Rome

Was het gisteren de rijkdom met de St. Pieter en Villa Borghese, vandaag is de sfeer aan de beurt. Het sfeervolle Rome. De volkswijk Tastevere, het Joodse getto, de villa Farnesini en de Cimeterio Acatholica staan op het programma. We waren vroeg op net als de zon en we maakten kennis met de Poolse familie, die de avond tevoren in ons Chinese hotel was aangekomen. Moann met haar zoon Janco en haar oude vader. Moann, die samen met haar Slowaakse man een architectenbureau heeft in Bratislava, had haar zoon en vader getrakteerd op een reis van 6 dagen naar Rome, waar zij in het verleden culturele wetenschap had gestudeerd. Hoogtepunt zou een bezoek aan de Sint Pieter worden en een mis door de Paus in de basiliek en een zegening op het St. Pieterplein. Moann was een vrolijke humoristische vrouw. Het werd een gezellig ontbijt ondanks het sobere en superzoete karakter ervan. Een voorverpakte superzachte chocoladecroissant, een stuk voorverpakte cake, koude koffie, jus in een plastic bekertje en een sinasappel. Italië blinkt al niet uit in ontbijten en Chinese Italianen al helemaal niet.

Zo'n eerste dag is eigenlijk niets!

Vandaag alles eerst regelen. Afhankelijk van het openbaar vervoer als wij zijn, is een hotel bij Station Termini, het hoofdstation van Rome wel erg handig. Het mag er dan wemelen van de louche types, suries en andere overvalplegers het wemelt er ook van bussen, metroverbindingen, trams en treinen. Ook leuke restaurantjes, kiosken en verdere benodigdheden voor de kooplustige toerist zijn volop aanwezig. Dus ook een telefoonwinkel voor de prepaid internetverbinding. Het gaat niet gemakkelijk, kost veel tijd en administratie met paspoorten e.d. maar het lukte toch om een dongel en een SIMkaart te kopen. Toen op zoek naar transport. Nemen we de open bus, waar je op het dak zit of nemen we de Roma pas, zodat je drie dagen met de bus, metro en tram kan rijden. Het wordt de Roma Pas.

Als eerste willen we naar de St. Pieter en direct blijkt dat er toch wat studie en ervaring nodig is om van het openbaar vervoer in Rome gebruik te maken. Welke bus waar heengaat is niet gemakkelijk uit te vinden, hoe hij zal rijden al helemaal niet. Wat dat betreft zou de Open Bus Tour wel een oplossing geweest zijn. Hop on, hop off en hop on again. Maar dat hebben we niet gedaan.