Er zijn van die dagen!

Het ontbijt was geweldig in Il Mandoli. La Mama kookt en dan is het goed. Toast en als je wilt ommelet. Lekker zelfgebakken brood en jams en marmelade van eigen bodem. En daar tussendoor la Mama met de koffie, een gezellig praatje, een kop koffie en verzorging. Of we bruchetta's wilden? Nou dat wilde we wel. Even later kwam ze met twee heerlijke geroosterde boterhammen en de olijfolie van eigen bodem en het zout. Heerlijk.

Of la Mama ook nog een lunchpakket voor ons kon bereiden? Dat was ook voor haar geen probleem. Zoveel geluk in de morgen? 'Een vogeltje dat vroeg zingt is voor de poes'. En het werd ook een geweldige kater waar wij tegenaan zouden lopen vandaag.

Van poortjes en dorpjes. Van balken en ezels.

Ging de wandeltocht tot nu toe van stad naar stad waarbij telkens woeste natuur moest worden overwonnen, vandaag gingen we via allerlei dorpjes naar Il Mandorli. De mevrouw van il Mandorli, een agriturismo met olijfolie als voornaamste handel maakt nu voor ons lekkere bruchetta's om de olijfolie te laten proeven en ze serveert een grote fles bier en voor Nynke een "mezzo litre vino bianco". Ja wie had dat gedacht. Nynke wordt bescheiden. Een half litertje is genoeg. Ze leest op dit moment een boek van Helene Nothenius, Moord in Toscane. Over een minderbroeder, Franciscaan dus, in de 14de eeuw die allerlei moorden oplost. Een geweldig leuk en grappig boek.

Spello naar Vescia. Eten in Italië

Spello is een prachtig dorpje. Leuke straatjes, zoals je ze verwacht in Italiaanse bergdorpjes. Met doorkijkjes, poorten en veel planten en bloemen. Spello bereidde zich voor. Zondag a.s. 6 juni is het feest van de bloemen in Spello. La notte dei fiori. De bewoners maken dan de mooiste straatschilderingen met bloemen en er komen duizenden mensen kijken naar deze vooral religieuze voorstellingen. Dan is er veel behoefte aan bloemen en bloemetjes, meest bloemetjes om daar de diverse kleuren van de straatschilderingen mee te maken. Bloemen, bloemen, duizenden bloemen. Die moeten worden geplukt en ontdaan van de bloemblaadjes want die worden gebruikt voor de kleuren.

Van Assisi naar Spello. De weg omhoog en weer omlaag.

Wat een klim. Bijna anderhalf uur achter elkaar omhoog. Van 200 meter naar 850 meter. Zeer steil en ongelijk. Nynke marcheerde in rustig tempo en gestaag naar boven, ik volgde op gepaste afstand en moest regelmatig op adem komen. Heftig en 3 kilometer lang. Boven het klooster van Monte Subasso. Met heel kleine ruimtes en doorgangen waar ik maar nauwelijks langs kon. Met rugzak was dat onmogelijk.

Vandaag liep MarieJean mee. Een van de Belgische dames. Dianne was vanwege haar nek niet in staat om zo'n monstertocht te volbrengen. Zij ging met de bagage mee naar Spello. Over de snelweg 6 kilometer. Voor ons was de tocht 17 kilometer lang. Wat we klommen moesten we ook weer naar beneden. Op veertig meter na. Het doel lag veertig meter hoger dan ons vertrekpunt. Zowel het stijgen als het dalen waren telkens steil en lastig.

Assisi. Een rustdag?

De rustdag zit erop. De maaltijd achter de kiezen. Morgen een zware dag. Zeveneneenhalf uur lopen. eerst fel omhoog. Anderhalf uur van 250 naar 800 meter. Een beste beproeving dus. Veel tijd kan ik niet besteden aan de reflectie van deze dag. Het is half elf.

Het was een bijzondere dag. Het begon gewoon toeristisch. Na het ontbijt op weg naar de stad. Na een kop koffie op een terras een bezoek aan de Sint Franciscus Basiliek. Gisteren waren we er al. Aan het einde van de tocht omhoog, er zo in gelopen. Vandaag een meer bezonken bezoek. Niet alleen de bovenkerk met al zijn pracht en praal maar ook de veel eenvoudiger benedenkerk en de graftombe. Over de hele dag genomen bleken al deze bezoeken zich aaneen te rijgen naar een tocht naar de oorsprong. De oorsprong van de beweging die in onze tijd zijn weerklank krijgt in een tocht naar een minder aardvretend perspectief. Een perspectief waar consuminderen gewoon is. Om de ruimte en materie die je nodig hebt om jezelf te vervullen te verkleinen. Je individuele 'voetafdruk' te beperken.

Assisi in zicht. Nu nog inzicht!

De weg was weer reuze enthousiast toen wij vanmorgen na een goed en vegetarisch ontbijt vertrokken bij le Torracce. Juichend sprong het asfalt de hemel in naar ongekende hoogte ons achterlatend met een kuitenbijtende en dijbeenverzurende klim naar boven. Om vervolgens onze knieën heftig op de proef te stellen door als een razende naar beneden te snellen. Het was weer veel hoog en laag vandaag. Tot aan de laatste meters voor de basiliek van St. Franciscus hield de weg ons heftig aan de praat. Toch was het maar 12 kilometer.

Een fraaie 12 kilometer en Assisi, dat we reeds van ver zagen liggen, kwam steeds dichter bij terwijl wij voortliepen langs prachtige uitzichten en bloemrijke bermen. Af en toe een auto en een groep vuttende wielrenners, die ons tegemoet kwamen terwijl wij onze knieën aan het verkrachten waren in een ongemeen felle afdaling. Zij hadden het dus ook niet makkelijk en ze kropen in hun laagste versnelling stampend naar boven. En iedereen en allemaal voor de lol

Er hangt een schaduw over jou. Oh ja? Gelukkig.

Het was een echte zondag. Mooi maar heet. Het prachtige licht van Italië zorgde voor verblindende, prachtige kleuren. Vandaag de hele dag het pad van Franciscus gevolgd, dus geen fratsen of moeilijke navigatieproblemen. Vanuit Gubio werden we met de bus 10 kilometer verder afgezet. We hebben vanuit de bus nog naar de ruïne van het amphitheater van Gubio gezwaaid, een beetje met spijt omdat we het niet hadden bezocht. Tja, je kunt niet alles en ik wil ook niet alles.


We vertrokken voor een wandeldag van 23 kilometer. De zwaarste van de reis. Het werd ook zwaar, maar niet te. Na anderhalve kilometer werd ons een bar beloofd, die al vanaf 6:00 uur open zou zijn. Dat hebben we niet kunnen controleren, we waren er pas om half negen, maar open was hij en we hebben onszelf getrakteerd op een heerlijke espresso machiata na het gebrekkige ontbijt in het hotel.